به آبشار گفتم که تو کیستی ؟

گفتا که اشک کوه                             

گفتم از چه می گرید کوه

گفتا آنزمان که ناله های

 درهمشکسته

جداییها را میشنود

و درددل های تنهایی که

تنها پیش او می گرید

و بغضهایی فروخورده که نزدش میشکنند

قلب سنگیش آهسته میشکند                         

میجوشد

و آرام آرام.....                                      

 آبشار میشود......

شايد در دور دست
دشتی باشد
که از قطره اشکی سيراب شود
شايد در اين نزديکی
انسانی باشد که زمين را بفهمد
خدايی باشد
که دريا را نوازش کند
شايد رد پايی باشد
که باز موجها بشويندش
نمی دانم
شايد هنوز قلبی باشد
که تپيدن را درک کند
زيبا باشيد