اندرز

  عمر گل را بین که چند روز نیست

 مَخلَص این حرف به امروز نیست

 دیدی اگر سهل دهی می برند

تیــــــغ زنند ٫ ریشه ز جا میزنند

می شنوی که روزگار قاتل است

چون بکشی ٫ کشته شَوی٫ دم به دم

دیدی اگر فخر  به جانان کنی

چون به دو دیده خار مغیلان کنی

دیدی اگر مست زمانه شوی

 جور کش غول بیابان شوی

دیدی چطور دست به دست می دهند

عشق و محبت به هوس می دهند

دیدی که این خنجر دوست کاری است

 هر چه کشیدی ز بی عاری است 

 پند دهم حرف مرا گوش کن

چون به شرابی نگر و نوش کن

عمر خود ارزان به بادش مده

در کف مستی به خمارش مده

هر کسی که طعمه الفاظ شد

بندو اسیر ِ ٫ رند دَغل باز شد

هر کسی از اصل خودش دور شد

عمر به بیراهه زد و گور شد

این همه حسنی که خدا داده است

بی خود و بی جا به تو نَسپرده است

چشم به تو داده که تو بنگری

هر چه بدی دیدی از آن بگذری

گوش به تو داده که تو بشنوی

 گر به صلاحت نبُود بگذری

چون به لبت حرف دلت باز شد

مهر و صفا شیوه الفاظ شد

دل به تو داده که عاشق شَوی

بارقــــــــهٌ لطف الهی شَوی

دست به تو داده که دست ٫ گیر شی

حامی شَوی ٫ تا به زمان پیــــر شی

لطف خدا بین که نا گفتنی است

حسن و جمالش که نشمُردنی است

عمر خود از دست مده ای عزیز

شکر بکن ٫ آنچه که نا گفتنی است